SAC Gallery | Curatorial Statement | Out of Place - Exhibition
6678
post-template-default,single,single-post,postid-6678,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,paspartu_enabled,paspartu_on_bottom_fixed,qode_grid_1300,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-16.8,qode-theme-ssbd design,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.2,vc_responsive
 

Curatorial Statement | Out of Place – Exhibition

Curatorial Statement | Out of Place – Exhibition

 

Out of Place 

Exhibition by Isarakran Yingyong, Dow Wasiksiri, Ruangsak Anuwatwimon, Patipat Chaiwitesh, Taiki Sakpisit, Hyemin Park, Moojin-Brothers and Park-Kyung-Ryul.

** ภาษาไทย เลื่อนลงด้านล่าง -scroll down for Thai version **

 

Out of Place is an exhibition that aims to showcase transformations particularly as a result of population interchanges. We are living through a time when a number of social and political challenges are happening before our eyes, environmental problems, natural disasters, refugee crises and so on. All the while governments are struggling to find solutions. This exhibition encompasses many of the emerging phenomena of globalisation, it focuses on how fragile these situations are under all of circumstances. Human transience as a result of globalisation is not only causing chaos and incoherence in society but in fact, the chaos is in some ways reforming people into new way of living.

Upheaval in society seems unpleasant, but change is also inevitable, we need to accept and understand it as an unavoidable consequence of the linking places, belongings, narratives and people together. Observing these new international connections, it is possible to foresee an inharmonious collage landscape, the individual segments of which are bonded together to map out and come close to representing reality. Interested in furthering the discourse on this matter, ‘Out of Place’ is speaking out for artists who include these themes in their work. They highlight contemporary social issues which remind us of origin incidents even though this collage is so massive that it would be impossible to discuss all of them.

Combination between spaces, objects and time on Park-Kyung-Ryul’s canvas has pushed his production to more collage-like paintings. Park carefully orchestrates his elements such as buildings, foods, objects and creatures right next to each other. Such arrangements juxtapose various objects to make a vigorous landscape of living things that can move about and even grow. Park-Kyung-Ryul artistic methods have created beautiful paintings using multiple dimensions and aspects. Viewers are also reminded of the millions of dimensions and facets of the world we are living in, while also appreciating that two-dimensional art forms such as painting can contain thousand-dimensional perspectives in artistic appreciators.

Isarakran Yingyong’s work involves reconfiguring second-handed garments, originating from many countries, as a fundamental element. His creations are a representation of the secondary market mechanisms within Thailand which are then turned themselves back to a primary market. Yingyong deconstructed the clothes not only to emancipate their original meanings but also to re-value them so that they can get back to closet as new. His idea behind reviving the thrown-away garments works is to crystalize a form of awareness of how much soon-to-be waste there is at any moment.

Some part of Yingyong’s garment production corresponds to a short film ‘Mumming Age’ by a Korean artistic group the Moojin-Brothers. The film starts with a moving image of a middle-age woman sewing tiny objects within a garret. On her back she seems to be carrying a spider-web but gigantic and a lot messier. Within this dark, suffocating and uncomfortable environment, the woman is sitting incongruous her surrounding, quietly sewing impossible-to-identify objects repeatedly. The sixteen-minute-long moving image has an uncomfortable tone, referring to the new production methods that are answering the call of today’s growing society.

The taste of awkwardness and paradox from ‘Mumming Age’ leads us to Dow Wasiksiri’s photography work. Wasiksiri’s photo set was developed from a street photography methodology. He observes how people of Thai rural areas match their dressing styles to realize a mixture of the modern and a strong will to be part of the mainstream in their creativities. ‘Urban Expansion’ is a photo set in which he witnesses urban expansion and transformation for nearly twenty years.   

The soundless development in an urban environment of Dow’s work is similar to what Ruangsak Anuwatwimon is interested in. He is one very few artists whose work comes in close contact with biology research. Anuwatwimon’s work highlights that rapid change in environment not only affects mankind but also plants, creatures and everything else sharing the same ecosystem. His concern for the environment is included in his project in ‘Do We Learn Something from This Yet?’. For this project he collected water samples around Bangkok from the great flood of 2011. The water, that the artist collected from the capital city of Thailand, was displayed in lab tubes and showed polluted substances like sediment and suspensions. One of the purposes was to indicate the failure of Thai government in managing the environment.  

Patipat Chaiwitesh is an emerging artist who works extensively with textiles. Chaiwitesh combines textile to objects, or even food in explaining Thai ideologies. He simplifies philosophy of life and death with his sense of humour and result into the most unsophisticated pieces possible. Chaiwitesh also an interest in everyday life objects and how to use them differently from their original purpose. He investigates the usage of instant noodles as the representative food of pop culture specially for this exhibition. He has shaped the noodles into human form. Using figurative language, Chaiwitesh compares contemporary cultures to instant noodle, he comments on how easy it is to cook in a short amount of time.

The latest experimental film of Taiki Sakpisit ‘Tabula Rasa’ encompasses the mystery and history of vanishing places. Sakpisit switches between the method of production and investigation, he intertwines the disappearing historical threads with footage of the abandoned sites he has visited. He believes that communities, as places, consist of spaces where superstitions, omens, spirits and myths exist. He counts them as ‘unofficial histories’. The artist continues to project narratives of abandoned places where they appear empty to others.  

Hye Min Park, a young Korean artist who is interested in places where multiple cultures are coincide with in Seoul, South Korea. Hye Min Park criticizes these sites in a form of traveling documentary television program called ‘HPARK’. She explores the subjects then re-creates the stories in her own perspective. Park interrogates political matters like nation-state, national identity and culture with her sense of humour. Her artistic drive is digging into ethnic diversity, migration and the settling down of people elsewhere which is currently occurring in every corner of the world. In fact, we are all under-educated and do not understand the term of ‘migration’ well enough.

The Thai-Korea relationship has reached its 60th anniversary, and there is a immeasurable number of things that have been exchanged, for example trades, cultural influences, labours, tourism, arts, food and so on. We have been through our up and down just like any other relationship. The exhibition ‘Out of Place’ is taking place as platform for contemporary artists whom witness the interchanges on a global scale. This interchange procedure has also created a network of exchange where currents of both artefact and abstract are flowing. This interchange isn’t only between two places, but it also relates to links among communities around the globe where cultural exchange is overflowing. Of course, the incentives of moving about are extremely sensitive and personal but they have created some great changes within populations, cultures, objects and even people’s thoughts and believes. The term ‘Otherness’ was invented long ago even before the idea of globalisation. We group and separate things like the creation of nations, cultures and languages and they will continue to change but the existence of ‘being otherness’ will remain.    

 

Chol Janepraphaphan

 


 

Out of Place: Statement

นิทรรศการโดย อิสรากาญจน์ ยิ่งยง (Isarakran Yingyong), ดาว วาสิกศิริ (Dow Wasiksiri), เรืองศักดิ์ อนุวัตรวิมล (Ruangsak Anuwatwimon), ปฏิพัทธิ์ ชัยวิเทศ (patipat chaiwitesh), ไทกิ ศักดิ์พิสิษฐ์ (Taiki Sakpisit), Hyemin Park, Moojin-Brothers, Park-Kyung-Ryul

 

Out of Place คือนิทรรศการที่นำเสนอการเปลี่ยนแปลงที่มาพร้อมกับการแลกเปลี่ยน เมื่อปัจจุบันคือยุคสมัยที่เต็มไปด้วยวิกฤติกาลมากมาย การเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อม ปัญหาภัยธรรมชาติ หรือการลี้ภัยของผู้อพยพ สิ่งเหล่านี้เป็นเด็นที่ท้าทายรัฐบาลของหลายๆ ประเทศ นิทรรศการนี้นำเสนอปรากฏการณ์ที่สะท้อนว่าการโยกย้ายแลกเปลี่ยนนั้นเป็นสิ่งละเอียดอ่อน สถานการณ์บางอย่างอาจจะมาจากความแตกแยก แต่ในความเป็นจริงการเปลี่ยนแปลงของพื้นที่ทางสังคมในโลกยุคโลกาภิวัฒน์ ไม่ใช่มีแต่เพียงการนำไปสู่ความวุ่นวายซับซ้อน เพราะในขณะเดียวกันความสับสนหรือสถานการณ์ที่ไร้ระเบียบก็อาจจะได้รับการจัดการให้เป็นอีกรูปแบบของระบบหนึ่งได้เช่นกัน

สิ่งแปลกปลอมในสังคมอาจจะถูกมองว่าเป็นปรากฏการณ์ที่ไม่ดีนัก แต่นี่คือความจริงที่เราต้องทำความเข้าใจ ซึ่งมันอาจจะเป็นกระบวนการที่เชื่อมต่อสถานที่ สิ่งของ เรื่องเล่าและผู้คนในเมืองต่างๆ เมื่อเริ่มสนใจในเรื่องนี้ผมมองเห็นภาพภูมิทัศน์ที่ถูกตัดปะ (Collage) อย่างไม่เข้ากัน และหากภาพของสังคมที่เห็นนั้นใกล้เคียงกับภาพตัดปะจริง เราน่าจะสามารถสังเกตได้ถึงรอยต่อของมัน ซึ่งแม้ทุกสิ่งจะปะติดปะต่อกันจนเป็นภาพขนาดใหญ่จนไม่สามารถที่จะวิพากษ์ได้ทั้งหมด แต่อย่างน้อยนิทรรศการ “Out of Place” ก็เป็นส่วนหนึ่งที่จะเผยให้เห็นว่ามีศิลปินที่กำลังสนใจในเรื่องราวเหล่านี้ และผลงานของพวกเขากำลังฟ้องถึงสถานการณ์ปัจจุบันที่กระตุ้นเตือนให้เราเห็นถึงปรากฏการณ์แห่งความหลากหลายที่น่าสังเกต

พื้นที่ สิ่งของ และการปะทะกันของเวลาบนจิตรกรรมของ Park-Kyung-Ryul งานจิตรกรรมที่คล้ายกับการปะติด (collage) นี้เต็มไปด้วยลายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ พื้นที่ที่เต็มไปด้วยรูปทรงที่คล้ายกับสิ่งก่อสร้าง อาหาร สิ่งของ และสิ่งมีชีวิต ความกลมกลืนนี้ทำให้จิตรกรรมของเขาดูราวกับทิวทัศน์ที่มีชีวิต กำลังเคลื่อนไหวและเติบโต Park-Kyung-Ryul เป็นศิลปินผู้เนรมิตรให้ภาพวาดเกิดมิติอย่างหลากหลายบนผืนผ้าใบ ย้ำเตือนให้เราไม่มองโลกใบนี้ด้วยความคิดที่แบนราบ ในขณะที่พื้นที่บนระนาบจิตรกรรมนั้นไม่เคยแบนในเชิงภูมิปัญญาทางศิลปะเช่นกัน

การรื้อทำลายและทักทอขึ้นมาใหม่นี้นำเราไปสู่วิธีการทำงานของ อิสรากาญจน์ ยิ่งยง (Isarakran Yingyong) ศิลปินไทยที่สร้างสรรค์ผลงานด้วยเสื้อยืดมือสองจากวงจรตลาดท้องถิ่นของประเทศไทยที่มีปริมาณมหาศาล และส่วนใหญ่ถูกส่งมาจากหลายประเทศ ผลงานของเขาเป็นตัวแทนของการสร้างธุรกิจแบบไม่เป็นทางการด้วยตลาดท้องถิ่น และการนำความคิดสร้างสรรค์เพื่อปลดปล่อยของใช้ที่กำลังจะหมดค่าลง นำกลับมาสู่การใช้งานและตระหนักรู้ถึงสิ่งที่กำลังจะกลายเป็นขยะที่เราร่วมกันสร้างขึ้นทุกวินาที

ผลงานของอิสรากาญจน์มีบางสิ่งพ้องกับผลงานภาพยนตร์ขนาดสั้น “Mumming Age” โดย Moojin-Brothers ภาพผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเย็บวัตถุขนาดเล็กภายในห้องใต้หลังคา บนแผ่นหลังของเธอมีสิ่งห่อหุ้มยุ่งเหยิงพันอยู่คล้ายกับเปลือกและขาของแมลงที่ยึดโยงอย่างไม่เป็นระเบียบ ภายในห้องใต้หลังคาที่มืดอับและน่าอึดอัด ความแปลกแยกของตัวละครที่กำลังใช้มือเย็บวัตถุบางอย่างที่ไม่อาจบอกได้ว่ามันจะกลายเป็นสิ่งใด ภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอบอวลอยู่ในภาพยนต์ สะท้อนกระบวนการผลิตที่เป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งในสังคมที่กำลังเติบโตขึ้นทุกวันอย่างมีนัยยะสำคัญ

ภาวะสับสนและขัดแย้งที่น่าสังเกตนี้สอดคล้องกับผลงานภาพถ่ายของ ดาว วาสิกศิริ (Dow Wasiksiri) จากผลงานที่เขาพัฒนามาจากวิธีคิดแบบ Street Photography เมื่อเขาสังเกตวิธีการแต่งกายของผู้คนในท้องถิ่นของประเทศไทย และพบการผสมผสานของความเป็นสมัยใหม่และความต้องการที่จะเป็นส่วนหนึ่งของสังคมเมือง และผลงานชุด Urban expansion ที่เขาใช้ภาพถ่ายสังเกตการณ์การขยายตัวและการเปลี่ยนแปลงของเมืองมาร่วมยี่สิบปี

เมื่อภูมิทัศน์ของเมืองที่เปลี่ยนไปกำลังสร้างผลกระทบอย่างเงียบๆ เรืองศักดิ์ อนุวัตรวิมล (Ruangsak Anuwatwimon) ยังเป็นอีกหนึ่งศิลปินที่ทำงานศิลปะคู่ขนานกับการค้นคว้าทางชีววิทยา (Biology) และสะท้อนให้เห็นว่าการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมไม่ได้กระทบกับมนุษย์เท่านั้น ยังมีสิ่งมีชีวิต พืช และสิ่งแวดล้อมอีกมากมายที่ผูกพันอยูในวัฐจักรเดียวกัน ในครั้งนี้เขาได้นำเสนอผลงานชื่อ “Do we learn something from this yet?” เป็นผลงานที่ได้จากการเก็บตัวอย่างของน้ำท่วมใหญ่ในประเทศไทยปี 2011 เขาได้เก็บตัวอย่างน้ำที่มีตะกอน สารแขวนลอย (Suspensions) ในพื้นที่ต่างๆ ของเมืองหลวง สิ่งที่อยู่ในหลอดแก้วนี้เป็นหลักฐานสำคัญที่บ่งบอกถึงการจัดการสิ่งแวดล้อมที่ล้มเหลวมาตลอดของรัฐบาลไทย

ปฏิพัทธิ์ ชัยวิเทศ (patipat chaiwitesh) ศิลปินรุ่นใหม่ที่ใช้ความสนใจด้านสิ่งทอ (textile) เพื่ออธิบายวิธีคิดของคนไทย จากผลงานที่นำสิ่งของ พืช หรืออาหาร ผสมเข้ากับการถักสาน บางครั้งผลงานของเขาอาจมีอารมณ์ขันแต่ได้ตั้งคำถามถึงชีวิตและความตาย กระทั่งวิธีคิดเรื่องการปรับใช้สิ่งของต่างๆ ของคนไทยที่นำไปสู่การข้ามหน้าที่การใช้งาน รวมถึงผลงานที่เขาผลิตขึ้นเพื่อนิทรรศการนี้ด้วยการใช้บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ในฐานะอาหารที่มากับวัฒธรรมป๊อบปูล่า ปฏิพัทธ์นำบะหมี่มาแปรรูปขึ้นใหม่เป็นประติมากรรมมนุษย์เพื่ออุปมาวัฒนธรรมใหม่กับอาหารกึ่งสำเร็จรูปที่ปรุงได้อย่างรวดเร็ว

ผลงานของ ไทกิ ศักดิ์พิสิษฐ์ (Taiki Sakpisit) นักทำหนังทดลองที่สนใจในสิ่งลี้ลับ “Tabula  Rasa” เป็นผลงานชุดล่าสุดที่ไทกิสร้างขึ้นเพื่อกล่าวถึงประวัติศาสตร์ของพื้นที่ที่สูญหาย หรือถูกลบออกไปอย่างจงใจ ด้วยภาษาภาพยนต์ของไทกิ ข้อมูลและภาพนั้นถูกบันทึกจากสถานที่ที่ต่างเวลา ต่างวาระ พื้นที่ที่เต็มไปด้วยเรื่องเล่า ประวัติศาสตร์ที่ไม่เป็นทางการเหล่านี้ทับซ้อนอยู่ในชุมชมต่างๆ โดยเฉพาะสถานที่ที่แฝงได้ด้วยเรื่องราวทางไสยศาสตร์ เรื่องลี้ลับ วิญญาณ และตำนาน ในขณะเดียวกันภาพยนตร์ของเขาก็นำเสนอเส้นแบ่งระหว่างพื้นที่ที่เต็มไปด้วยข้อมูลและพื้นที่อันว่างเปล่า

สำหรับสื่อภาพเคลื่อนไหวที่วิพากษ์พื้นที่ Hyemin Park เป็นศิลปินเกาหลีรุ่นใหม่ที่เล่าเรื่องภายใต้พื้นที่ทับซ้อน วัฒนธรรมอันหลากหลายที่แทรกอยู่ในเมืองโซล รายการท่องเที่ยวเชิงสารคดีในชื่อ HPARK ของเธอคือการค้นพบและสร้างสร้างเรื่องเล่าแบบใหม่ กระบวนการทำงานของเธอเป็นการหยอกล้อและตั้งคำถามกับความเป็นรัฐชาติ เชื้อชาติและวัฒนธรรม  เมื่อเธอสนใจคนหลากเชื้อชาติที่พลัดถิ่นและตั้งรกรากเป็นชุมชนใหม่ รูปแบบปรากฏการณ์นี้มีอยู่ทั่วโลก แต่ในความเป็นจริงเรากลับมีความเข้าใจธรรมชาติของการย้ายถิ่นฐานที่น้อยมาก

ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศไทย และเกาหลีใต้นั้นดำเนินมาครบ 60 ปี แน่นอนว่าคงไม่มีความสัมพันธ์ใดที่จะราบรื่นไปเสียหมดทุกอย่าง แต่อย่างไรก็ตามทั้งสองประเทศนั้นก็มีการแลกเปลี่ยนทั้งด้านการค้า การรับอิทธิพลทางวัฒนธรรม แรงงาน การท่องเที่ยว ศิลปะ อาหาร ฯลฯ อย่างมากมายและยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้นในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา นิทรรศการ Out of Place ต้องการสะท้อนความคิดของศิลปินร่วมสมัยที่อยู่ในโลกที่ทุกสิ่งเคลื่อนที่สับหว่างกันอยู่ตลอดเวลา เครือข่ายการแลกเปลี่ยนมักจะทำให้เกิดการโยกย้ายถ่ายเททั้งในรูปธรรมและนามธรรม ไม่ใช่เพียงระหว่างสองพื้นที่ แต่อ้างอิงได้ถึงเครือข่ายและชุมชนของการโยกย้ายถ่ายโอนกันและกันที่เกิดขึ้นทุกหย่อมหญ้าบนโลกใบนี้ แน่นอนว่า “สิ่งจูงใจ” ที่เป็นปัจจัยให้เกิดการย้ายถิ่นของผู้คน วัฒธรรม สิ่งของ หรือแม้กระทั่งความคิดความเชื่อนั้นเป็นเรื่องละเอียดอ่อน เมื่อทุกสิ่งได้รับการสังกัดโดยเส้นแบ่งทางเชื้อชาติ วัฒธรรม ภาษา แต่สุดท้ายความ “ผิดที่ผิดทาง” นั้นคือมรดกที่มีมาก่อนโลกาภิวัฒน์ และแน่นอนว่าจะยังคงอยู่ตลอดไป

 

ชล เจนประภาพันธ์